Rozlicz prawidłowo swój PIT za 2016 rok
Wyjaśnienia, wskazówki i porady do sporządzania zeznań podatkowych
Wyszukaj

Jak szukać?»

Aktualnie jesteś: Gofin.pl (strona główna)  »  PIT 2016  »  Odliczenia od dochodu  »   Wydatki związane z przejazdami na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne
Prenumerata 2017
Przewodniki on-line Księgowego i Kadrowego
POMOCNIKI Księgowego. BOGATE SERWISY INTERNETOWE DLA KSIĘGOWYCH
Aplikacja dla Księgowych ! - ASYSTENT GOFIN - POZNAJ I POBIERZ - www.asystent.gofin.pl
www.sklep.gofin.pl
POLECAMY
P R E N U M E R A T A
www.czasopismaksiegowych.pl
Niezbędna pomoc
Okres obowiązywania: od 1.01.2009 do 31.12.2016
Podstawa obliczenia podatku w złotych

Podatek wynosi
ponad
do
 
85.528
18% minus kwota zmniejszająca podatek 556 zł 02 gr
85.528
  14.839 zł 02 gr + 32% nadwyżki ponad 85.528 zł 
Skala podatkowa w PIT 2016
 
Pracownik
Kwota miesięczna (zł)
Kwota roczna (zł)
z tytułu jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej
111,25
nie więcej niż
1.335,00
równocześnie z więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej
z każdego z tych stosunków
łącznie nie więcej niż
111,25
2.002,05
Koszty uzyskania przychodów w PIT 2016
Ograniczenie zryczałtowanych 50% kosztów uzyskania przychodów dla twórców w 2013, 2014, 2015 i 2016 r.

  Odliczenia od dochodu

Ulga rehabilitacyjna  obejmująca wydatki poniesione na:
  a)
cele określone w art. 26 ust. 7a pkt 1-6, 9-11, 13 i 15 ustawy o pdof
    w 2016 r. - wydatki w wysokości faktycznie poniesionej w roku podatkowym
  b) opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa
    w 2016 r. - kwota nieprzekraczająca w roku podatkowym 2.280 zł
  c) utrzymanie przez osoby niewidome i niedowidzące zaliczone do I lub II grupy inwalidztwa oraz osoby z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczone do I grupy inwalidztwa psa asystującego, o którym mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej
    w 2016 r. - kwota nieprzekraczająca w roku podatkowym 2.280 zł
  d) używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne
    w 2016 r. - kwota nieprzekraczająca w roku podatkowym 2.280 zł
• Darowizny przekazane na:
  a) rzecz organizacji prowadzących działalność pożytku publicznego
    w 2016 r. - w wysokości dokonanej darowizny, nie więcej jednak niż kwota stanowiąca 6% dochodu
  b) cele kultu religijnego 
    w 2016 r. - w wysokości dokonanej darowizny, nie więcej jednak niż kwota stanowiąca 6% dochodu
    Uwaga: Łączna kwota odliczeń z tytułów określonych w pkt a-c nie może przekroczyć w roku podatkowym kwoty stanowiącej 6% dochodu.
Ulgi i odliczenia

  Odliczenia od podatku

Ulga prorodzinna
  w 2016 r. - za każdy miesiąc kalendarzowy, w którym podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których mowa w art. 27f ust. 1 ustawy o pdof, kwota odliczenia wynosi:
  - 92,67 zł - na pierwsze dziecko,
  - 92,67 zł - na drugie dziecko,
  - 166,67 zł - na trzecie dziecko,
  - 255 zł - na czwarte dziecko i odrębnie taka sama kwota na każde kolejne dziecko
Ulgi i odliczenia
A A A  poleć artykuł   drukuj artykuł

Wydatki związane z przejazdami na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne

Przegląd Podatku Dochodowego nr 24 (432) z dnia 20.12.2016

Jako osoba niepełnosprawna z II grupą inwalidztwa korzystałem z zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych, na które jeździłem własnym samochodem, a czasami innymi środkami transportu, np. taksówkami. Czy w obu przypadkach w zeznaniu podatkowym w ramach ulgi rehabilitacyjnej będę mógł odliczyć na takich samych zasadach poniesione wydatki?

W ramach ulgi rehabilitacyjnej odliczeniu podlegają nie tylko wydatki związane z przejazdami własnym samochodem, ale również innymi środkami transportu, np. taksówkami. Odliczeń dokonuje się w ramach odrębnych tytułów i na nieco odmiennych zasadach.

W myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 updof, uprawnieni podatnicy w zeznaniu podatkowym mogą obniżyć dochód o poniesione w roku podatkowym kwoty wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych.

Uprawnionymi do ulgi rehabilitacyjnej są:

  • podatnicy będący osobami niepełnosprawnymi, tj. osobami posiadającymi orzeczenie o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, decyzję o przyznaniu renty z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, renty szkoleniowej albo renty socjalnej, orzeczenie o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, albo orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez właściwy organ na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących do dnia 31 sierpnia 1997 r.,
     
  • podatnicy, na których utrzymaniu są osoby niepełnosprawne wymienione w art. 26 ust. 7e updof, jeżeli roczny dochód tych osób nie przekroczy kwoty 9.120 zł.

Z kolei do wydatków uprawniających do zastosowania odliczenia w ramach tej ulgi, zgodnie z art. 26 ust. 7a pkt 13 i 14 updof, zaliczone zostały wydatki poniesione na:

1) odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne:

a) osoby niepełnosprawnej - karetką transportu sanitarnego,

b) osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 - również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a,

2) używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł.

Pewne wymogi związane z odliczeniem wydatków w ramach każdego z tych tytułów są wspólne. Chodzi tu mianowicie o źródło finansowania wydatków, status osoby niepełnosprawnej, której wydatek dotyczy oraz cel przejazdów.

W obu przypadkach odliczenie może dotyczyć wydatków na przejazdy poniesionych przez uprawnionego podatnika (tj. osobę niepełnosprawną lub utrzymującego taką osobę) z własnych środków. Wydatki te nie podlegają odliczeniu w tej części, w jakiej zostały:

  • sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, Narodowego Funduszu Zdrowia lub zakładowego funduszu świadczeń socjalnych,
     
  • zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym,
     
  • zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Istotny jest również status osoby niepełnosprawnej, której dotyczą wydatki na przejazdy. Za wyjątkiem bowiem przejazdów karetką transportu sanitarnego, wydatki te podlegają odliczeniu, gdy dotyczą osób niepełnosprawnych:

  • zaliczonych do I lub II grupy inwalidztwa, oraz
     
  • dzieci niepełnosprawnych do lat 16.
Osoby zaliczone do I grupy inwalidztwa Osoby zaliczone do II grupy inwalidztwa
osoby, w stosunku do których orzeczono:
- całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo
- znaczny stopień niepełnosprawności
osoby, w stosunku do których orzeczono:
- całkowitą niezdolność do pracy albo
- umiarkowany stopień niepełnosprawności

Ważną przesłanką determinującą prawo odliczenia wydatków z tytułu przejazdów samochodem osobowym, karetką transportu sanitarnego czy innym środkiem transportu jest cel tych przejazdów. Ulga dotyczy bowiem wyłącznie kosztów przejazdów na niezbędne (konieczne) zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Przepisy podatkowe nie określają przy tym, o jakiego rodzaju zabiegi chodzi.

Warto zatem wskazać, że organy podatkowe (por. interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 28 lipca 2016 r., nr ITPB2/4511-494/16/RS) dokonując wykładni wyrażenia "zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne", odwołują się do definicji słownikowej pojęcia:

  • zabieg - który oznacza interwencję mającą na celu wywołanie określonego skutku, zwykle będącą środkiem zaradczym,
     
  • rehabilitacja - rozumianego jako przywracanie sprawności fizycznej, psychicznej i społecznej utraconej wskutek schorzeń i urazów, przez stosowanie działań uprawniających.

W rezultacie przyjmują one, że zakres wyrażenia "zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne" nie obejmuje m.in. wizyt kontrolnych u lekarzy specjalistów ani działań medycznych służących rozpoznaniu (diagnostyce) chorób i leczeniu. Natomiast za zabiegi, za które odpłatność daje prawo do ulgi, uważa się m.in. masaże, gimnastykę leczniczą, naświetlania, ultradźwięki, laseroterapię, krioterapię, elektrostymulację itp.

Z orzecznictwa

"Organy podatkowe (...) zasadnie uznały, że wydatki na przejazdy na wizyty kontrolne u lekarzy różnych specjalności, na wizyty w celu postawienia diagnozy, dojazdy na badania endoskopowe, EKG, USG, na pobranie krwi, na zdjęcie klatki piersiowej i po odbiór wyników badań nie mieszczą się w granicach omawianej ulgi, gdyż albo w czasie takich wizyt nie były wykonywane żadne zabiegi (wizyty kontrolne lub w celu postawienia diagnozy), albo zabieg nie miał charakteru leczniczo-rehabilitacyjnego (np. pobranie krwi). Jakkolwiek zlecane przez lekarzy badania miały na celu zdiagnozowanie stanu zdrowia skarżącej i były konieczne, to jednak nie były zabiegami o charakterze leczniczo-rehabilitacyjnym, nawet jeżeli wyniki tych badań były niezbędne do zaplanowania zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych przez lekarza rehabilitacji. Z tych samych względów organ zasadnie nie uznał wydatków na wizyty kontrolne u lekarza rehabilitacji, skoro w czasie tych wizyt nie były wykonywane czynności mające charakter zabiegu (brak na to dowodów). Nie było też podstaw do uwzględnienia w odliczeniu wydatków na wizyty u lekarza ortopedy, w czasie których skarżąca miała otrzymywać zastrzyki w stawy kolanowy i biodrowy, gdyż taki zabieg ma charakter leczniczy". 

(wyrok WSA w Łodzi z 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 626/14)

Zasadnicza różnica między stosowaniem omawianych odliczeń dotyczy natomiast sposobu ustalenia wysokości wydatków na przejazdy i ich udokumentowania.

Wymaga podkreślenia, że jeżeli podatnik jeździ na zabiegi środkiem transportu innym niż samochód osobowy stanowiący jego własność (współwłasność), wówczas od dochodu może odliczyć faktycznie poniesione i właściwie udokumentowane wydatki za przejazd. Odpłatność za przejazd karetką transportu sanitarnego lub innym środkiem transportu nienależącym do podatnika, może on odliczyć w wysokości wynikającej z dowodu poniesienia wydatku. Dowód ten powinien zawierać co najmniej dane określone w art. 26 ust. 7 pkt 4 updof, a więc:

  • dane nabywcy i sprzedawcy usługi,
     
  • rodzaj nabytej usługi,
     
  • wysokość poniesionego kosztu.

Gdy natomiast podatnik dojeżdża na zabiegi samochodem osobowym będącym jego własnością lub współwłasnością, obowiązany jest na żądanie organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej przedłożyć przede wszystkim dowód potwierdzający zlecenie i odbycie koniecznych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych. Stosownie do art. 26 ust. 7a pkt 14 updof, może odliczyć wydatki związane z używaniem samochodu do przejazdów na zabiegi do kwoty nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł. Przy czym nie jest wymagane, aby posiadał dokumenty stwierdzające wysokość tych wydatków. Właśnie brak dowodów poniesienia wydatków w praktyce utrudnia podatnikom stosowanie tego odliczenia. Zgodnie bowiem z obowiązującą wykładnią wspomnianego przepisu przyjmuje się, że kwota 2.280 zł nie stanowi ryczałtu dla wszystkich podatników, którzy w roku podatkowym używali własnego samochodu osobowego do przejazdów na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, lecz określa górną granicę, do której mogą być odliczane wydatki faktycznie poniesione. Tak wynika m.in. z wyroku WSA w Kielcach z 15 września 2016 r., sygn. akt I SA/Ke 340/16 - orzeczenie nieprawomocne.

W rozpatrywanej przez ten Sąd sprawie organy podatkowe kwotę wydatków za przejazdy związane z rehabilitacją kalkulowały z uwzględnieniem:

  • ilości kilometrów przejechanych w drodze na zabiegi i z powrotem,
     
  • średniego zużycia paliwa za 1 km przebiegu danego samochodu,
     
  • kosztów (cen) zakupu paliwa w roku podatkowym.

Reasumując, jako osoba niepełnosprawna z II grupą inwalidztwa podatnik ma prawo do ulgi rehabilitacyjnej z tytułu wydatków poniesionych na przejazdy na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Przy czym objęte odliczeniem wydatki za przejazdy innymi środkami transportu niż własny samochód osobowy musi ustalić na podstawie dowodów potwierdzających poniesienie odpłatności za przejazdy. Z kolei podlegające odliczeniu koszty używania własnego samochodu musi sam wyliczyć, uwzględniając trasę i koszt przejazdu.

 
Sklep internetowy - sklep.gofin.pl
 
Wydawnictwo Podatkowe GOFIN sp. z o.o., ul. Owocowa 8, 66-400 Gorzów Wlkp., tel. 95 720 85 40, faks 95 720 85 60